اگر انسان گناهي انجام دهد، حتي اگر آن بزرگ باشد، بعد توبه كند، خداوند توبه او را مي پذيرد؛ البته اگر توبه­اش قبول شود. اين آيه مربوط به توبه است. در بحث توبه ثابت شده كه پشيماني از تمامي گناهان قابل قبول است، خداوند توبة تائبين را مي پذيرد، مشروط بر اين كه مفاسد اعمال خود را اصلاح نمايند و روشنگري كنند و تمام افرادي را كه گمراه نمودند، هدايت كنند خدا توّاب و رحيم است. اما اگر با حالت كفر يا شرك بميرند، مورد لعن و عذاب الهي خواهند بود( بقره آية 161).

بنابراين اگر كافر يا مرتد يا گناهكاران، قبل از مردن، توبه كنند، توبة آنان پذيرفته مي­شود و اثرش اين است كه در آخرت معذّب نخواهند بود.

امّا براي بعضي از گناهان در حكومت و جامعة اسلامي، حدّ يا تعزير به عنوان مجازات دنيوي و براي پيشگيري از سرايت به ديگران و جلوگيري از گسترش آنها قرار داده شده كه بايد در جامعه اسلامي كه قدرت به دست حاكم اسلامي است، آن حدود اجرا شود. در بحث اجراي حدود الهي شرايطي است كه از جملة آنها، اثبات جُرم نزد قاضي و حاکم شرع است. مثلاً اگر كسي مرتد شد يا زنا كرد يا دزدي كرد، امّا نزد قاضي ثابت نشد، حدّي بر او جاري نمي­شود و او به زندگي عادي خود مي­پردازد و اگر توبه كرد و حقّ الناس را كه برگردن او بود، ادا كرد، خداوند توبة او را مي­پذيرد. بنابراين شخصي كه مرتد مي شود، اگر ارتداد او نزد حاكم ثابت شد، حتي اگر توبه كند و استغفار نمايد، حدّ الهي (اعدام) بر او جاري مي­شود و در آن دنيا اهل بهشت خواهد بود، ولي اگر توبه نكند، باز حدّ براو جاري مي­شود و در آخرت به عذاب الهي دچار مي­شود.

در بحث زنا يا دزدي همين طور است. اگر نزد حاكم، زنا يا دزدي ثابت شود، حد را جاري مي كند، حتي اگر آنان توبه كنند.

در مورد سلمان رشدي كه ارتداد او نزد حاكم اسلامي ثابت شده، بايد حدّ الهي جاري شود، چه توبه كند يا نكند؛ منتهي اگر توبه كند، مشمول آية 160 سورة بقره خواهد شد و اهل جهنم نخواهد بود.

پس اجراي حدود الهي منافاتي با توبه ندارد و نبايد بين اين دو بحث خلط كرد. سلمان رشدي مثل كسي است كه چندين انسان را كشته است و سپس توبه كرده است، اما قاتل بايد قصاص شود. يكي از شرايط قبولي توبه، تن به قصاص دادن است.